Portret z duszą na ramieniu

Portret z duszą na ramieniu (Warszawa 2013) to dziesiąty tomik Ireny Wyczółkowskiej, poetki i eseistki.  

Poprzedziły go m.in.

• Smocza samotność (Warszawa 1997),
• Wstęp do teorii jawy (Wrocław 2000),
• Ulica Równoległa (Wrocław 2005),
• Bilet na wodolot (Wrocław 2010).

Zbiory poezji Ireny Wyczółkowskiej cieszyły się przychylnością czytelników oraz krytyki literackiej.  Ostatnia z wymienionych tu książek, Bilet na wodolot, doczekała się 9 recenzji, pisanych przez cenionych znawców poezji. Oto fragmenty niektórych z nich.„Bilet na wodolot zawiera 40 wierszy, których zaletą jest mądre, dojrzałe, często erudycyjne, aczkolwiek nie pozbawione dyskretnej żarliwości, emocjonalności – podejście do przedstawianego świata, ludzi, Natury.[...] O tonacji lirycznej tego tomiku decyduje współczujący humanizm, wzruszenie, które bywa niekiedy ukryte pod kulturowym kostiumem”. Józef Baran, w: Wierszowisko, „Dziennik Polski” 2010, z 6 XI„Liryka Ireny Wyczółkowskiej zaczyna się układać w niepowtarzalną przygodę literacką. Późny debiut książkowy stał się początkiem bardzo szybkiego rozwoju poetyckiego autorki, jej ostatnie tomiki zaś budzą rosnący podziw krytyki [...] Niewątpliwie najnowszy zbiór wierszy, Bilet na wodolot, stanie się kolejną okazją do coraz potrzebniejszej rozmowy o wartości niepowtarzalnego projektu poetyckiego Wyczółkowskiej”.Tomasz Mizerkiewicz, Poezja gratis, „Nowe Książki” 2011, nr 1„Ciepła, ironiczna naturalność wyróżnia tę wysublimowaną poezję, zakreśla jej odrębność.[...]Po przeczytaniu tego tomiku ośmielam się odpowiedzieć na pytanie, po co jest poezja. Żeby poczuć wspólnotę i zadomowić się na tej ziemi. Wspólnotę? Umierających i umarłych, idących jedną drogą w stronę sensu. Zadomowić się? W śmierci, w jasnym, koniecznym świetle. Bez rozdzierania szat. Tak spokojnie, aż dostojnie. Jak w wierszach Ireny Wyczółkowskiej”. Karol Maliszewski, Wobec umarłych, wobec siebie”, „Strony” 2011, nr 1„Po pięciu latach przerwy ukazał się kolejny świetny tomik Ireny Wyczółkowskiej – wybitny tomik.[...] doskonała forma pozwala scalać to, co doczesne, osobiste, z tym co liryczne i filozoficzne.[...] O poezji Ireny Wyczółkowskiej powiada Janusz Styczeń, że jest  czysta i przezroczysta”.        Urszula Benka,  Przejażdżka po mgle, „Strony” 2011, nr 1